Ik ga hier weg.
Ik laat me niet nog een keer beschieten voor iets waarin ik niet geloof.
Kom op, we gaan.
Kom op, Ze kunnen niet schieten.
Doorgaan.
Bajonetten.
Kom op.
Pak hun laarzen en geweren. We moeten verder.
Laten we gaan.
Die vogelverschrikker zal geen Yankee kunnen wegjagen.
Probeer je een man voor jezelf te maken?
Nee.
Ik kom af en toe voorbij.
Ik loop niet alleen voorbij,
ik pas ook een beetje op je. - Ik weet het.
Ik zie je.
En ik vind het niet leuk. - Waar is dat hulpje van je?
Ruby. Is ze meer kostbaarheden aan het ruilen?
Hou op. - Ze besteelt jullie.
Ze steelt waar jullie bij staan.
Deze boerderij wordt van mij.
Hoor je het? Je hebt meer nodig dan een vogelverschrikker.
Sal.
Goedemiddag.
Verspreid je niet. Waarom verspreiden ze zich?
Ik heb nog nooit iemand het land met een jachtgeweer zien bewerken.
Er is een oorlog gaande.
Ga van mijn land af.
Zijn je jongens thuisgekomen? - Ik heb ze al vier jaar niet gezien.
Ze vechten tegen andere jongens, niet tegen oude mannen en vrouwen.
Je vindt het dus niet erg als we rondkijken?
Wij denken namelijk dat ze hier zijn.
Wij denken dat je ze ergens verstopt.
Wat moet ik je geven? Kippen? Lammeren?
Is goed.
Jij hebt echter maar één loop.
Wij zijn met vijf, en da's geen eerlijk gevecht.
'Halleluja'.
Wat was dat?
Je verstopt deserteurs. Ik zou alles van je in beslag kunnen nemen.
Elk bord, elk schaap, ieder stukje kippenstront.
Ik kan zelfs je vrouw in beslag nemen.
Dus biedt mij niets aan.
Kom op, jongens.
Mama roept.
Mama.
Nee.
Mama.
Nee.
Godverdomme.
Als ik geweten had dat je zo zwaar was, dan zou ik je achtergelaten hebben.
Sally.
Nee.
Goeie God, Sally.
Ada.
Kom op.
Lieverd, wat is er gebeurd?
Ze zegt: 'Doe geen moeite'.
Pak haar nek.
Sally. - Pak haar nek.
Deze wereld zal het niet lang volhouden.
God staat het niet toe,
dat dit blijft voortduren.
Hoe lang heb ik geslapen? - Twee, drie dagen. Niet lang genoeg.
Ik kan hier niet blijven. - Ga zitten voordat je valt.
Ik ben een deserteur.
Als ze me hier vinden, ziet het er slecht voor u uit.
Wat kunnen ze doen? Mijn jonge leven bekorten?
Ik heb geleerd dat iemand zo'n beetje met alleen een geit kan overleven.
Een geit geeft je gezelschap,
en melk,
en kaas,
en, als je het nodig hebt,
goed vlees.
Dat is mijn schatje.
Daar is mijn schatje.
Dus je bent aan het vechten geweest?
Ik zou kunnen doden,
dagenlang,
oog in oog met de vijand.
En steeds weer doodde ik hem.
Hij doodde mij nooit.
Ik weet niet waarom.
Als ik je zo zie, heeft hij het wel geprobeerd.
Waarschijnlijk wel.
Ik denk dat er een plan is.
Er is een plan voor ons allemaal.
Kijk naar de natuur,
Vogels vliegen ergens, pikken een zaadje op, poepen het zaadje uit, een plant groeit.
De vogel heeft een taak, de poep heeft een taak, het zaadje heeft een taak.
En jij hebt een taak.
Je hebt je taak volbracht, geit.
Je was geweldig.
Soms denk ik dat ik gek ben, terwijl ik alleen maar honger heb.
Drink dit. Het verlicht de pijn en je gaat ervan slapen.
Wacht ze op je, deze Ada Monroe?
Dat deed ze wel.
Ik weet het niet.
Ik weet zelfs niet of ze me kent.
Ga liggen.
Ik ben het jongetje dat hout gaat halen in de winter,
en terug komt met een fluitje in de lente.
Zoals iedere idioot die moet vechten met een vlag en een leugen.
Dat is het medicijn dat gaat werken. Da's goed.
Vertel nog eens wat.
Ze heeft me een boek gegeven,
Ada Monroe.
Een man genaamd Bartram.
Hij schreef over zijn reizen.
Soms,
als ik alleen de naam van een plaats lees,
dichtbij huis,
Sorell Cove,
Bishop's Creek.
Die plaatsen behoorden aan mensen voor ons toe.
Aan de Cherokees.
Waarom noemde hij het Cold Mountain?
Hoe kan een naam, niet eens een echte naam,
je hart breken?
Vanwege haar.
Zij is waar ik naar toe ga.
En ik ken haar nauwelijks, ik ken haar nauwelijks.
Ik kan maar niet terug bij haar komen.
'Zover gereisd te hebben, van oost naar west,
duizend verschrikkelijke kilometers.'
Ik moet mijn ogen sluiten,
'Mijn voeten lopen over Gods aarde,
zijn oceanen, zijn moerassen, zijn hellingen en heuvels,
om uiteindelijk mezelf te vinden, een afdruk in de hunkerende sneeuw,
vanwaar ik zag door een blauwige nevel,
een wereld met bergen opeengestapeld op bergen.'
Ada.
Het is een man. - Wat?
Hij wilde onze voorraden stelen. Ik heb hem gevangen, je hoort hem jammeren.
Help. - Hier.
Help. Verdomme.
Luister.
Richten.
Er is een geweer op je achterste gericht.
Help me uit dit ding. - Heb je een wapen?
Nee, mevrouw. Mijn vuisten vallen er bijna af.
Ongelooflijk.
Stobrod Thewes. - Ruby?
Dat is mijn vader.
Het is maar dat u het weet, ik kan eten terwijl zij me verzorgt.
Het is maar dat jij het weet. jij eet niet binnen.
Ten eerste, ze hangen mensen hier op die onderdak aan deserteurs bieden.
Ten tweede, zelfs al zouden we er een prijs voor krijgen,
dan eet je nog steeds buiten.
Je bent getekend. - Wat ben ik?
Je hart, het is getekend. Ik heb je onrecht aangedaan.
Jij zou ook getekend zijn, heel erg getekend als ik die val niet in een zak had ingepakt.
Dat was mijn idee. - Dat was haar idee.
Ik heb je pijn gedaan. - Mensenlief,
Ik heb 50 liedjes gemaakt, met jou in gedachten.
Ruby dit, Ruby dat, Ruby met ogen die fonkelen.
Hé, laten we het over één ding eens zijn.
Jij hebt mij geslagen, je verliet me, je negeerde mij,
daarna sloeg je nog meer,
En dat is allemaal beter dan 'Ruby met de ogen die fonkelen'.
Ik ben veranderd. Mensen veranderen.
Oorlog verandert de mensen in iets vreselijks.
Ruby heeft je ongetwijfeld verteld, dat ik niet altijd de beste was.
Je was een klootzak.
Dat kan ik niet tegenspreken. Dat was zo.
Wil je hem wegsturen? - De muziek heeft me veranderd.
Ik zit vol met muziek, Ruby.
Ik wilde dat ik mijn viool had meegebracht.
Ruby, ik heb een nieuwe viool.
Het is een mooie viool, vol met klanken. Ruby, ik wist niet dat ik het in me had.
Je bent klaar. - Ik...
Zegen jullie beiden.
Vooruit dan.
Heb je geen fatsoenlijke jas?
Wel schatje, het is goed. En als je het gewoon zegt, dan kom ik nooit meer terug.
Ik wil jou of je bazin niet in moeilijkheden brengen.
Ik ben niet de baas van Ruby.
Sorry.
Niemand is dat.
Wie je wie er echt een jas nodig heeft? Mijn partner, dikke jongen die Pangle heet.
We verstoppen ons in een grot, met een zanger uit Georgia.
En Pangle, hij voelt de kou, net als een dunne vent, maar er is geen jas die hem past.
Ik hou van je, Ruby.
Voor het geval de hemel op ons hoofd valt.
Je was altijd al een goed meisje.
Hij zit zo vol met mest, die man.
We kunnen hem in de grond leggen en er nog zo één groeien.
Dat is medicijn, dat is geitenvlees.
En van beide heb je genoeg.
Ik heb een hoop om u voor te bedanken.
Dat is alleen om indruk te maken.
Ga terug naar waar je vandaan kwam.
Bedankt voor de jas. - Bedankt voor het eten.
Schiet op.
Ik hou van mijn jas.
'Mijn liefde voor Linton is als gebladerte in het bos.
De tijd zal het veranderen, daar ben ik me van bewust, zoals de winter de bomen verandert.
Mijn liefde voor Heathcliff laat zich met de eeuwige stenen eronder vergelijken.
Een bron van nauwelijks zichtbare verrukking,
maar nodig.
Hij is altijd.
altijd in mijn gedachten.'
Ze gaat toch niet met Linton trouwen, wel?
Je kunt dat niet over Heathcliff zeggen en dan met Linton trouwen.
We zullen het zien.
Morgen.
Ik wacht niet tot morgen.
Ruby.
Een bron van nauwelijks zichtbare verrukking,
maar nodig.
Dat vind ik mooi.
Ik ben een Zuidelijke soldaat, op verlof.
Ik heb onderdak en voedsel nodig.
Ik heb een geweer.
En gelijk heb je.
Ik heb wat bonen en maisbrood.
Dat is alles.
Bedankt. - Ik ben hier alleen,
zoals u ziet, met mijn baby.
Ik moet geloven dat u geen kwaad wilt.
Nee.
Ik wil het niet.
Als ik mijn zin kreeg, zouden ze al het metaal verbannen uit deze wereld.
Alle zwaarden, alle pistolen.
Het is al goed.
Je bent warm, kleintje.
Is je baby ziek?
Mijn man is dood. Werd gewond bij Gettysburg en heeft nooit zijn kind gezien.
Het spijt me.
Vrijwel iedereen maakt dat mee in deze oorlog.
Man dood, vrouw overgebleven.
Het is geen heerlijk eten,
Er valt niks te jagen, er zijn alleen wortels en planten te vinden.
Ik moet de jongen zien te voeden.
Je moet iets eten, schat.
Hij wil niets eten.
Ik ben Inman, trouwens.
Ik ben Sara.
Mijn jongen heet Ethan.
Prettig met jullie kennis te maken.
Je lijkt me even groot als hij.
Hij was een compleet andere man.
Dank u.
Past alles?
Dit zijn goede laarzen.
Welterusten dan maar.
Welterusten.
Zegt ze niks? - Ze kan niet praten. Dat heb ik al gezegd.
Is ze niet helemaal goed?
Nee.
Let maar niet op hem.
Wil je binnen komen?
Wil je iets voor me doen? Zou je misschien...
naast me willen liggen, verder niks?
Zal ik maar weggaan? - Nee.
Ik wil niet dat je gaat.
Het zit zo..
Ik hou van iemand.
Ik hou heel veel van iemand.
Probeer wat te slapen.
Zalig kerstfeest, Pangle. - Goedenavond, mevrouw.
Zalig kerstfeest, Georgia. Leuk je te leren kennen.
Zalig kerstfeest, Miss Ada. - Zalig kerstfeest.
Zalig kerstfeest, schat. - Niet hier gaan slapen.
Dat doen we niet. - Het is gevaarlijk.
Het is erg koud. Ze kunnen één nacht hier stoppen.
Als ze één nacht stoppen, dan willen ze ook twee nachten stoppen.
Het komt wel goed hoor. Dit is een warme jas.
Wat dacht je van komende zondag? Dan is het nieuwjaar.
Misschien. - Het wordt vast beter dan 1864.
Over een maand is de oorlog over. - Dat zeiden ze een maand geleden ook.
In het begin zeiden ze ook een maand.
Welterusten, Miss Sally. Zalig kerstfeest.
Welterusten, Miss Ruby. - Welterusten.
Welterusten, mevrouw. - Welterusten.
Jij blijft vannacht bij ons, Sally.
Dat is mijn Ruby. - Daar is er maar één van.
Wat is dat voor naam, Georgia? - Daar komt hij vandaan, het is niet zijn naam.
Ik weet wel dat het de lelijkste staat is.
Wat kan het jou schelen hoe hij heet?
Hé, hoe heet dat sterrenbeeld daar?
Daar.
Daar? Dat is Orion.
En dat is Tweelingen, en dat is de Grote Hond.
Canis Major.
Luister naar haar, Sal.
Ze is een echte 'Highland' meid geworden.
Nee, de sterren kon ik altijd al benoemen, Ruby. Dat was nooit mijn probleem.
Ik hou van je, schat,
voor als de hemel op onze hoofd valt.
En ik hou ook van jou, Sally. Echt waar.
Opstaan.
Weg hier. De Yanks komen eraan.
De Yankees zijn hier.
Als ze jou hier vinden, dan zijn we allemaal de pineut.
Ik kan ze proberen tegen te houden. - Nee. Mijn kindje. Alsjeblieft niet.
Ga nou maar, alsjeblieft.
We zijn soldaten van de Unie. We zijn op zoek naar eten.
Doe open. We hebben honger.
Ik heb niks. - Dat zullen we nog wel eens zien.
Er is hier een baby binnen. - Hij is ziek. Doe hem niks, alstublieft.
Alstublieft, ik heb niks.
Ja hoor, neem de kippen. Die zijn alles wat ik heb.
Ze zegt dat ze alleen kippen heeft.
Zuiderlijke leugenaarster.
We hebben honger.
We hebben alle tijd.
Kijk, die kippen zullen je niet de winter door helpen.
Bedek mijn zoon, alstublieft.
Zeg nou maar waar het eten ligt, dan pakken we hem wel op.
Alstublieft, mijn baby is ziek.
Dek hem alstublieft toe.
Ik smeek u, alstublieft.
Heb medelijden, alstublieft.
Ik heb een varken.
Hij was verstopt achter het huis. - Ga eens kijken.
Alstublieft.
Alstublieft, meneer.
Het is maar een baby.
Hij trilt helemaal.
Dek hem alstublieft toe.
Wat mankeert u?
Ik heb verder niks, ik zweer het.
Dat hoeft niet zo te zijn. - Ja.
Neem me mee naar binnen. We doen alles wat u wilt.
Breng mijn baby naar binnen. Laten we allemaal naar binnen gaan.
Neem dat varken. Ik ben zo goed als dood.
Neem dat varken, want ik ben zo goed als dood.
Hou je kop.
Het gaat niet goed met hem. - Wat kan het jou schelen?
Dat is beter.
Kom op. Laat wat voor ons over.
Ga weg bij die baby.
Naar mij toe.
Niet schieten. We wilden alleen wat te eten.
Doe je laarzen uit.
Doe je broek uit. Doe je shirt uit.
Niet schieten, alstublieft.
We zijn uitgehongerd. We hebben al dagen niets gegeten.
Kom op.
Dank u.
Wegwezen nu. - Ik ga al.
En blijf doorlopen. - Dank u.
Ik ben gek op de sneeuw. - Ik haat sneeuw. Ik haat de kou.
Kom op. - Jongens, waarom die haast?
Als Ruby erachter komt dat we hier geslapen hebben, dan breekt de hel los.
'Mijn liefste, waar ben je?
'Zonder dat ik verwacht dat je dit leest, schrijf ik je,
'zoals ik altijd doe,
en altijd heb gedaan.'
Kunnen we dit eten, denk je?
Als je iets maar lang genoeg kookt, kun je alles eten.
Het is bevroren. Hoelang ligt het hier al?
Heb je honger? - Ja.
Niet zo lang.
Goedenavond.
Hopelijk hebben we u niet gestoord.
Is het goed als ik mij wat opwarm bij het vuur?
Teague is de naam.
Ken ik u? - Stobrod Thewes
Is dat uw vrouw? - Dat is een 'hij.'
Is 'hij' uw vrouw?
We zijn muzikanten. Hij speelt banjo, ik viool.
Je liefje ziet er goed uit.
Hij ziet er romantisch uit, bij dat vuur. - Het is een plaatje.
Ga je nog op die viool spelen?
Natuurlijk.
Hé, wakker worden.
Goedenavond, mevrouw.
Waar is Georgia? - Waar is Georgia?
Kapitein Teague wil dat we wat spelen. - Dat doe ik graag.
We hoorden dat er deserteurs zich verschuilen in een grot hier in de buurt.
Daar weet ik niets van. - Dus u weet niet waar die grote grot is?
Nee, meneer. - Dat weet je wel, Stobs. Hij bedoelt..
Nee.
Er is een grot bij Bearpen Branch. We hebben daar wel eens gespeeld.
Nooit gedacht dat er deserteurs waren. - Het is niet in de buurt van Bearpen Branch.
Hij is altijd de weg kwijt.
We wonen in die grot.
Voordat ik deze jas kreeg, bevroor ik altijd in die grot.
Ruby heeft deze jas gemaakt. Ik hou van mijn jas.
Dit was van een dominee, en dit van een paard.
Ruby zei - 'wat was het ook alweer'?- Ik moet bidden of hinniken.
Hij weet niet waar hij het over heeft.
Zijn hersens zijn niet groter dan een walnoot.
Het is een goede jas.
Hartverscheurend.
Blijven we hier de hele nacht?
Ga daar maar staan.
Ruby weet niet wat er allemaal gebeurt.
Je hoeft je om haar geen zorgen te maken, bedoel ik.
Om Ada ook niet. Weet je wat ik bedoel?
Jij ook. Ga daar maar staan.
Gaan we op de foto?
Niet lachen.
Wat? - Niet lachen.
Hij lacht altijd. Hij bedoelt er niks mee.
Ik heb hem gezegd dat er niets in deze wereld is, dat een lach waard is.
Doe je hoed voor je gezicht.
Bedek je gezicht met je hoed.
Ruby. - Wat?
Ruby. - Wat is er?
Teague, de 'Burger Bescherming'. - Wat?
Ze hebben je vader neergeschoten.
Ze hebben je vader en Pangle neergeschoten.
Ik heb Georgia gezegd dat hij hier in de schuur kan slapen.
Hij heeft niks gegeten. Als hij zo naar buiten gaat, dan sterft hij in de sneeuw.
Hij kan de koeien melken. Daar maakte ik me al zorgen over.
Het is vijf uur klimmen van hier. Hij heeft een kaart getekend.
Ik ben klaar.
Wist je, dat die idioten in de schuur geslapen hebben?
Dat is Stobrod Thewes. Die kan niks goeds doen, zonder iets slechts toe te voegen.
Hij liet zijn sporen achter in de sneeuw, zodat de ze hem konden volgen.
Een uitnodiging om hem neer te schieten. - Ruby.
Ruby,
Het spijt me.
Alles aan die man is onzin.
Ze zeggen dat deze oorlog een regenwolk is,
maar zij hebben het gemaakt en als het dan regent dan klagen ze dat ze nat worden.
Als ik al huil om mijn vader, dan zijn het krokodillentranen.
Vooruit dan.
Hij is niet hier.
Teague heeft hem waarschijnlijk meegenomen.
Dat hebben ze ook met de jongens van Swanger gedaan, nietwaar?
Opgehangen, als waarschuwing.
Ze hebben zijn jas meegenomen.
Waarom hebben ze zijn jas meegenomen?
Papa.
Hij ademt nog.
Het is Ruby.
Ga niet weer dood.
We moeten hem naar huis brengen. - Dat haalt hij niet. Hij is te zwak.
Hij heeft bijna al zijn bloed verloren.
Daar is het. Ik voel het.
Heb je het? - Ja.
Er is een plek dichtbij, Old Cherokee, heette het.
Er is water en onderdak.
Als hij weer eens kwaad was, ging ik daar schuilen.
Ik ga wat te eten zoeken. - Neem het geweer mee.
Draai je om.
Ga terug waar je vandaan gekomen bent.
Ga terug.
Ada?
Ada Monroe?
Draai je om, of ik schiet.
Inman?
Je kunt maar beter met mij meekomen.
Ruby.
Dit is Inman.
Gefeliciteerd.
Ik moet je vaker met een geweer op pad sturen.
Hij kan elk moment omvallen.
Misschien moet ik dat wel. - Ben je neergeschoten of zo?
De laatste tijd niet.
Hij slaapt. - Dat verbaast me niets.
Je vent zag er uitgeput uit. - Ik zag hem.
In de put van Sally Swanger. Een man, als een zwarte vlek in de sneeuw.
Nou, kijk eens aan. - Het was niet hetzelfde, wat ik zag.
In de put leek hij te vallen.
Je herinnering laat je misschien in de steek. - Ik weet het nog precies.
Er waren zwarte kraaien.
Ze vlogen naar me toe.
Ruby, ik dacht hem te zien vallen.
Maar in plaats daarvan zag ik hem naar me terugkomen.
Ik heb grote plannen voor die boerderij.
Ik weet het.
Dat weet ik.
Ik zie voor me hoe Black Cove er uit zou moeten zien.
Ik weet het niet, Ruby.
Al die tijd heb ik mijn gevoelens uitgeschakeld.
Hoe kan ik dat weer ongedaan maken?
Ben je klaar met mijn mes?
We moeten een vogel klaarmaken.
Bijna.
Je bakt er niet veel van.
Geef maar aan mij.
Ik snij je echt niet, hoor.
Al maakt het niet veel uit, als ik dat zou doen.
Heb je de juiste gevoelens voor haar?
Niet je hoofd wegdraaien.
Die heb ik.
Sorry, ik probeerde stil te zijn.
Heb je mijn brieven ontvangen?
Ik heb er drie gehad.
Ik heb ze in het boek meegedragen dat ik van je heb gekregen.
De Bertram.
Ik heb er waarschijnlijk wel 103 gestuurd.
Heb je mij geschreven?
Wanneer ik maar kon.
Ik kan ze wel samenvatten.
Nee. - 'Ik bid dat het goed met je gaat.
'Ik bid dat ik in je gedachten ben,
jij bent het die me tegenhoudt om in de duisternis te verdwijnen.'
Hoe heb ik je weten te houden?
We kenden elkaar nauwelijks. Het was maar voor een paar momenten.
Een paar duizend momenten.
Ze zijn als een tas, van kleine diamanten.
Het maakt niet uit of ze echt zijn, of dat ik ze heb verzonnen.
De vorm van je nek.
Dat is echt.
Hoe je aanvoelde, toen ik je naar mij toe trok.
Je was het land aan het bewerken.
Je droeg een dienblad.
Je wilde niet binnenkomen. - Nee, ik wilde niet naar binnen.
Daarom droeg ik een dienblad. Ik kon zo naar buiten om je te zien.
Die zoen.
Die ik elke dag die ik liep koesterde.
Ik wachtte elke dag.
Smachtend.
Smachtend om je gezicht weer te zien.
Als je mij van binnen kon zien.
Hoe je het ook wilt noemen, mijn innerlijk. Daar ben ik bang voor.
Ik denk dat ik verpest ben.
Ze wilden me steeds maar dood hebben.
Maar ik was er niet klaar voor. - Inman.
Maar als ik ooit goedheid in mij had, dan ben ik het nu kwijt.
Als ik iets van kwetsbaarheid had, dan heb ik het doodgeschoten.
Hoe kon ik je schrijven, na wat ik gedaan heb,
wat ik gezien heb?
Nummer één,
doe deze deur dicht. Het is hartstikke koud.
Nummer twee, doe die deur dicht. Het is hartstikke koud.
Op mijn rug liggend, met mijn vingers in mijn oren,
proberend om buiten te sluiten wie er een diamanten tas had,
wie er een dienblad draagt.
Als je bij een stier in z'n kont moet wroeten,
luister gewoon naar wat liefjes elkaar toe fluisteren.
Als jullie de hele nacht zo doorgaan, dan ga ik wel bij hem slapen.
Ik zal welterusten zeggen. - Nee.
Alsjeblieft,
zeg me niet welterusten.
Oorlog maakt sommige dingen nutteloos.
Het is moeilijk om aan een trouwerij te denken.
Ik denk zelfs dat mijn vader dat zou erkennen.
Ada, ik wil met je trouwen.
Als je mij wilt.
Is er niet een geloof, waar je alleen drie keer moet zeggen "ik wil met je trouwen"
dat je dan man en vrouw bent?
Ik trouw met je.
Waarom is dat grappig?
Als je drie keer 'scheiding' roept, dan ben je niet langer getrouwd.
Ik kan op je wachten.
Ik trouw met je, Inman.
Er zitten zoveel knopen aan, sorry.
Wil je je omdraaien?
Nee.
Dat wil ik niet.
Ik ga zo hard als je vader aan kan.
Gaan jullie maar. - Nee, dat wil ik niet.
We kunnen allemaal samen gaan. - Zo is het veiliger.
We zijn deserteurs. Niemand heeft ruzie met jullie.
Hij heeft gelijk.
Ik geloof dat ik jouw toestemming nodig heb, Ruby,
als ik in Black Cove wil blijven wonen.
Goed, dan.
Blijf op dat paard zitten.
En raak het niet kwijt. En verkoop het ook niet.
Ik heb hem weer op de boerderij nodig.
Oké, pappie.
Ik wil je niet laten gaan.
Voor het donker ben ik bij je.
Vooruit dan.
Ik hoop dat die jongen Georgia voor de dieren heeft gezorgd.
Ik wist wel dat je aan hem dacht. - Helemaal niet.
Ik dacht aan gezwollen uiers.
En voordat je zegt dat dat hetzelfde is, - Ik zeg helemaal niks.
Tortelduifje.
Die begrafenis van je vader duurde lang. - Dat was een wake.
Dat was Iers.
Je vriend Georgia hier,
We kwamen je opzoeken nadat we hoorden dat je deserteurs verstopt.
en na wat aandringen, vertelde hij dat je hier was.
We zijn die berg op en neer geweest.
Dit zal nog gewroken worden.
Als deze oorlog afgelopen is, zal er nog een rekening vereffend worden.
Heb jij deze jas gemaakt?
Een deserteur helpen, is verraad.
Ik weet dat het half paard en half dominee is.
Een vereffening?
Die vereffening is voor jouw wereld,
niet de mijne.
Hij gaat niet gemakkelijk dood.
Nee. - Ruby.
Inman.
Kapitein Teague.
Kom eens hier. - Nee, meneer. Het is prima hier.
Dan schiet ik je paard onder je vandaan.
Rijd je op het paard van captain Teague? - Dat klopt.
Is hij dood? - Dat hoop ik wel.
Geef me je wapen en rijd naar huis. Ik ben het vechten zat.
Als ik je mijn wapen geef, schiet je me dood.
Ik zal niet op je schieten,
maar ik deze berg ook niet af, terwijl ik voor jou moet blijven uitkijken.
Dat noemen ze nu een dilemma.
Ik zal je zeggen wat er aan mijn kant staat. - Wat staat er aan jouw kant?
Het zelfvertrouwen van de jeugd.
Inman.
Nee.
Ik,
ben teruggekomen.
Ik hou van je.
Baby,
Wat wij hebben verloren, zullen we nooit terugkrijgen.
Het land zal niet helen.
Teveel bloed.
Het hart zal niet helen.
We kunnen alleen vrede sluiten met het verleden,
en proberen er van te leren.
Wat doe je? - Hij is vannacht gestorven, liefste.
Breng hem hier.
Maak hem niet dood. - Ik maak hem niet dood.
We moeten iets proberen, anders gaat hij ook dood.
Het is al goed.
We gaan iets uitproberen.
Er zijn dagen dat het me lukt niet aan je te denken.
Als de boerderij mij harder nodig heeft dan mijn hart.
In deze tijd van het jaar is alles zo vol leven.
Ik zie jou terug in al die dingen.
Alsof je nog steeds naar me toe komt.
Als je ons nu eens kon zien, deze paasdag op Black Cove,
dan zou je weten dat elke stap van je reis de moeite waard is geweest.
Grace Inman, niemand zei dat je kon gaan eten.
Voor goede vrienden, eten en familie,
al onze zegeningen, Heer, daar danken wij voor.
Amen. - Amen.
Er is geen wijn, schat. - Dat is voor jou.
Nou, dan kan ik het maar beter gaan halen, ik heb mijn bevelen gekregen.
Ik keek nog één keer in Sally's put,
en deze keer was er niets dat me beangstigde.
Alleen maar wolken.
Wolken, en daarna de zon.
Vertaling door RUPTiON www.nlondertitels.com
Verspreiding van dit materiaal is illegaal! (www.anti-piracy.nl)